De ochtendlucht is prachtig. Het lijkt als of er nog meer
Oostenrijkers in deze streken op het pad zijn. Het grote charterschip
aan de andere wal zit er kennelijk vol van.
Nauwelijks is de zon op, vertrekt een naar de ander. Alle
willen voor de grote storm ergens veilig weer binnen zijn. Want ook route 3 gaat
eerst noordwest en dan naar een noordelijke uithoek toe. Bij hun is dat via de
WP8 Makkum en Hindelopen, bij ons is dat Breezanddijk via Den Oever en Stavoren.
Eerst nog schoon schip maken en zoveel mogelijk het zand
en de blubber eraf spoelen, lekker ontbijten en met de meute mee naar buiten.
Om 7:45 gaan de lijnen los. En ik ben op weg naar de
Uk16. Het rif van gisteren heb ik eruit gehaald omdat de Wind vandaag half of
achterlijk verwacht werd. Ik ga in positie ten zuidoosten van de boei, zet de
zeilen en ga op de Uk16 af. 8:29 is mij officiële start tijd. Voor mij de
bekende ploeg met Kees Corts daarbij. Die heeft niet de baan verwisseld, maar
die probeert nog een stuk de SPI te benutten voor hij met meer vaart aan de wind
weer op zijn eigen route teruggaat.
De CHILL OUT is na mij gestart en komt gestaagd dichter bij en - hoe kan het
anders - ook aan mij en langzaam ook aan der rest voorbij. Verder was het een
onderonsje. Michiel en Bart voorop, Kees en Pamela daarna en tenslotte ik.
Ik liet Charly de eer om te mogen sturen en had even tijd om nog een tweede
ontbijt na te schuiven. Thee zetten lukte nog - later niet meer. De golven
werden naar mate de dag vordert hoger.
Naar zo'n 5 mijl ben ik op de hoogde van Pamela. Ik neem
weer over van Charly en probeer extra vaart uit de golven te halen door zo lang
mogelijk met ze mee te lopen. Dat geeft een langere weg maar hogere snelheid -
althans, ik
heb die theorie net verzonnen. Later liet ik het ook weer, omdat het
niet bij iedere golf lukte, en allen de meerweg overbleef. Na de KG2 ben ik ook
Kees voorbijgegaan en heb Bart als volgend doel voor mij. Michiel is al erg ver
vooruit, die haal ik voor de WP14 zeker niet meer (ondanks hij op merkwaardige
wijze een stuk voor de boei van koers af gaat als of hij gaat reven. De zijlen
slaan los in de wind en het duurt een hele poos tot dat hij de vaart in de
juiste richting weer opneemt). Bart zou nog kunnen lukken.
Rond 11:00 krijg ik weer de laatste weerstand van Menno
binnen, die een heftige lagedrukgebied over Texel op een kaart vond waarvan wij
de uitlopers rond een uur op het Ijsselmeer zouden hebben, en van Vincent die
ook nog de laatste stand doorgaf.
Om
11:44 zijn we bijna tegelijk bij de boei. Hij gaat nog iets door, ik draai een
stormronde en ben op pad. Iets heeft hem opgehouden want van de boei weg ligt
hij om twee later meer bootslengtes achter. Wind en golven hebben fors
toegenomen en wat eerst een makkie van halve wind leek te worden, werd een net
bezeilde koers met veel stampen naar de VZ1. De wind is nu een dikke 5 Bft. en
zichtelijk naar het zuiden gedraaid. Hij komt nu uit ZZW en neemt verder toe.
Of ik Bart nu weg loop of dat hij dichter bij komt is, is
nu niet meer belangrijk. Veel spannender is het de VZ1 zonder extra slag te
halen. De gemiddelde snelheid is 6,4 kts. Schitterende beelden zouden dat
geworden zijn als ik nu een octopus geweest was. Ik kom handen te kort om fotos
te maken, te sturen, binnen de vliegende en schuivende boel te temen en
tegelijk aantekeningen voor het logboek te maken. (vroeger hadden ze altijd een
historicus mee aan boord om op te schrijven wat er alles gebeurde - Jan mogen we
dat volgende keer ook??)
Met de kleine camera heb ik geprobeerd fotos te maken
maar dat heeft meteen hoogde gekost. Dus laten, en de belden in het geheugen
opslaan. Niets is belangrijker als nu de helmstok goed vat te houden.
Op Michiel ben ik niet verder ingelopen. Een minuut voor
een ben ik bij de boei. Stormronde. De wind is nu tot een stevige 6Bft.
uitgegroeid en blijft groeien. Het water is bruin geel, bijna ieder golf breekt.
De boot werd opgetild en niet meer neergezet. Ik ga surfen. Normaal is het een
op en neer, maar als het neer uitblijft, is dat een heel bijzonder gevoel. Ik
haal in die golven dan ook topsnelheden van boven de 10 knopen. Da's kikken. Bij
al dat spektakel heb ik twee dingen geheel uit het oog verloren. Een: ik zit
hier nog steeds onder vol tuig over de golven te jagen, en twee: de windmeter is
in de tussentijd op 25/26kts geklommen.
Waar de anderen lagen had ik weinig kijk op. Bart zag ik
eerst nog schuin achter mij, maar naar een half uur niet meer, en Michiel die was
erg ver naar westen gedwaald, maar lag nog steeds een goed stuk voor mij. Van
Kees en Pamela was niets te bekennen ondanks ze allebei niet al te ver achter
konden liggen. Twee keer was het helemaal top, daar leek het als of ik een
minuut of langer aan het surfen was.
Als in een rus kwam de SPORT-B dichter bij. Michiel is een
paar minuten voor mij aan de boei. 14:18 heb ik afgeklikt. Ik heb er een uur en
19 minuten over een traject van 11 mijlen gedaan. Dat is een gemiddelde snelheid,
van 8,2 knopen - bij een rompsnelheid van 7,2 knopen - geweldig.
Dan
had ik ook onmiddellijk in de gaten wat windkracht 7 betekent. Zeilen bergen bij
33kts. wind, is niet nix. Aangelijnd ging ik zeil bergen. Heel innige omhelzing
van giek met wat doek ertussen en proberen met het ritme van de golven steeds
een stuk meer van het grootzeil te pakken te krijgen en vast te binden. Maakt
niet uit hoe, als het maar niet slaat. Ik moest nog een keer terug in de kuip om
nog meer elastiekjes te halen, want het grootzeil wist een weg te vinden om weer
los te komen.
Tijdens dat gevecht met giek en grootzeil, is ook Bart
binnen gekomen. Eerst leek het, dat die nog wilde testen of de terugweg bezeild
was, maar ook hij streek de zeilen en gaat richting haven. In de kom was het
rustig. De wind zat in de masten maar niet op het water. Ankeren dus. Ik had de
anker al klaar liggen en zag Michiel op zo een bouwplatform afvaren. Een
200mylers, de FUNKY FEET, lag er al voor anker. Ik zoek een plek in het midden van
de kom, en laat zakken, vier de lijn, en kijk of die houd. Na, hij liep net als een
hondje de boot achterna. Ik kon hem zo weer binnen halen. Na ja, ik had tenminste
30 seconden geankerd. Michiel lag al vast, en ik ging niet eens meer voor een tweede
poging. Anker weg, stotwillen en landvasten eruit, en langzij Michiel aanleggen.
Pamela en Kees gingen ook aan dat blik bak liggen, en ook Bart kwam langzij. Gezien de ervaringen
van vorig jaar, heeft het weinig zin hier risico te lopen en op onveilige
ondergrond te gaan ankeren.
Omdat we tamelijk vroeg binnen waren, bleef natuurlijk meer tijd om te borrelen
en de verhalen aan te scherpen. En plannen maken voor de volgende dag. Die
waren simpel. Zodra de wind draait en afgenomen is: naar huis; en onderweg
waarschijnlijk bij Lelystad, Hoorn of Volendam de Anker-rust inhalen.
Later op de avond kwamen er ook nog andere boten binnen
die op route 4 onderweg waren, zo als de OBSESSION.
Terug
De nachtrust in Urk was uitputtend. Heel lux om 1:00 naar
bed en om 6:30 weer eruit. Klinkt weinig maar voor de 200myls is dat uitslapen.
Alle bemanningsleden, dat zijn ik, me en mijzelf, Charly niet meegerekend,
zijn
wel en vol energie klaar voor de korte etappe van vandaag. Gezien de windrichting
is bij Brezanddijk waarschijnlijk eindstation. Gisteren hadden we nog wat hoop
dat de wind meer west dan zuid binnen zou komen, maar hij maakte zijn naam (Zuid
West) ook alle eer en kwam ook daar vandaan. Bij een matig tot zacht windje zou
de terugweg naar Lelystad nog gekund hebben maar als die heftig gaat worden
...., na we zullen zien. Eerst naar buiten kijken hoe het nu erbij staat.