Dag 5 – De Finale
Zondag
2.
Oktober
2005.
Het regent, het regent niet, het regent , het regent niet, ....
Alles is grijs verhangen, de wind zwak en net zo als gisteren WZW. We kunnen nog wachten tot er iets meer waait. Maar als we te lang wachten ...., Om 8:00 gaan de ankers op, en de mini-vloot gaat op pad. Ik traditiegetrouw als laatste. Achter mij een schitterende regenboog boven Volendam, en twee zeilen vanuit Hoorn op de GZ2 afkomen. Verder is niemand op het water. Ook nu weer de stem in het achterhoofd, Halfwinder of geen Halfwinder. Na de rampzalige overtocht van gisteren middag, heb ik sowieso geen kansen op een goede tijd. Behalve dat loopt de boot zo ook goed. Tot aan het paard staat die half en dan word het toch aan de wind. Dus ik laat de zak dicht. (achteraf: had wel gekund)
Ook na het paard had de Halfwinder nog gekund, maar daar was het al te laat voor. Omkijkend zie ik ook nog Herman bij het Paard. Zij witte SPI is van veraf te herkennen. Wel was de binnenkomst en de aanloop naar de IJM17 niet zo dramatisch en spectaculair als in de afgelopen twee jaren, het was een waar genoegen op tijd en zonder stress binnen te komen.
10:24 klok ik mijn finishtijd. Ik vrees, dat het nu echt voorbij is.
Anderhalf uur voor sluitingstijd. Dat is me noch nooit overkomen. Ik moet iets goed gedaan hebben.
In de haven in Muiden, het traditionele roesemoes. Een komen, anderen gaan, verhalen, nieuws, uitslag, wie is nog niet binnen, wat is er gebeurt, .... Bob leek erg gerelaxed, het nieuwe systeem van doorbellen heeft hem kennelijk meer nachtrust doen toekomen dan bij vorige 200myls. Jan, de grote meester, houd vanaf zijn TAM TAM alles en iedereen in de gaten.
Dag 5 – Na de FINISH
Ondanks ik wel begrepen heb dat het weer afgelopen is, en ik weer vanuit Muiden vertrokken ben, had ik toch nog effe zin om van het mooie weer te genieten en alle zijnen nog eens te laten drogen, want die lagen nat en al nog op een hoop in het voorschip.
Weer terug in de box, ging het leeg halen van de boot wat langzaam. Veel momenten gingen nog eens over het interne beeldscherm.
Na dat het meeste een kans gekregen heeft om te drogen, ging als laatste de SOLO wimpel uit het achterstag. Bijna in een ceremonie, want nu moet ik weer een jaar wachten tot de volgende.
Een hartelijk Dank aan het hele 200myls Team, dat niet allen voor de begeleiding, de banen maar ook voor de prachtige wind gezorgd heeft,
Het ga jullie goed,