Vrijdag
29.
September 2006.
Heerlijk zo uitslapen, geen wekker, wachten wat de dag zal brengen en lekker dromen zo half in diepslaap en half in coma. Da droom je van alles. Ik droomde zelfs nog van motorgepruttel. - Tot dat ik erachter kwam dat dit echt was. Iemand starte zijn motor. Kennelijk vertrektijd. Ja, Klopt het is half acht. Ik besloot op te staan en mijn nachtelijke sleephulp bij zij vertrek uit te zwaaien. De wind was kalm, de ochtend schitterend.
Ik had me al op een vrije dag ingesteld. Met wat geluk (als ik iemand kon vinden om de motor te repareren - zo dat überhaupt ging - zou ik in anderhalf dagen (zaterdag en zondag) de wedstrijd nog uit kunnen varen, dat had ik al eens eerder gedaan, alleen de wind is voor zondag niet zo tenderend. Maar ja, eerst ontbijten met warme broodjes van Bakker Bart en dan Bart uitzwaaien, en naar de motor kijken.
Bart was vlak na 8:00 vertrokken en ik ging op de steiger terug naar de boot.
Het zag er alles nog wat gebruikt uit. Even voor het opruimen zo doen als of nix aan de hand is en eerst proberen de motor te starten. Piiieeeeep, wachten (gloeien), b-b-b-brrrrrrrrrrrrrr.....
He? Hoe kan dat? - Medemblikker walstroom speciaal!!
De
accu's waren weer bijgeladen en alles bromde naar behoren. - Ik ook. Tijdschema
- vertrekken - opruimen - wind - welke wind?, dit is nauwelijks wind te noemen.
Maar nu de motor weer loopt moet ik vertrekken. Ik zit al ongunstig in het tijdschema.
Maar als ik vlug vertrek dan kan het nog lukken om voor donker in Lelystad aan
te komen. Dus inpakken en weg wezen.
Om 8:45 gooi ik de lijnen los, en doe dat wat ik absoluut niet voor mogelijk gehouden had, namelijk verder zeilen. Een laatste blik terug op een intense nacht, een vaste slaap en een echte ochtend surprise.
Voor mij was de dag nog aan het beginnen. De wind word langzaam sterker, en de vage ochtendlucht lijkt langzaam een zonnige dag in te luiden. Voor mij een tafereel uit een oostvaarders boek van 100 jaar geleden:
In het echt zag ie er zo uit:
Rond
half tien was ik bij de boei, die gisteren zo opstandig tegen mij deed. En nu
natuurlijk van niets wilde weten. De wind was verder aan het aan wakkeren en op
zo'n kleine 4 uit gekomen. Windrichting zuid. Voor de eerste leg ideaal. Ik
draai een extra ronde en hijs de spinakker. Alles loopt gladjes. Ik stoom op de
WP6 af en druk mijn GSM-GPS in hoor piep, en ben op pad.
Op dit tijdstip van de dag kon ik ook niet verwachten dat er veel volk onderweg zou zijn om voor wat afwisseling in de landschap te zorgen. Af en toe een beroeps en heel af en toe een 200myler. Charlie ging aan het roer en ik had tijd om gezellig te ontbijten. In al de hektiek bij vertrek had ik weinig tijd genomen om naar koers, wind en tijden te letten. Daar had ik nu ruimschoots gelegenheid, want het eerste traject is zeker zo'n twee uur een rechte lijn. De grootste uitdaging zal pas daarna komen, want de wind blijft zuid en dat is precies de richting waar ik naartoe wil.
De
wind ging in de loop van de ochtend verder toenemen en kwam tot 16-17kts. Na de
VF12 begon de wind toch iets te trekken en ik begon alles voor te bereiden om de
spi constructief naar beneden te halen. Hij ging netjes achter het voorzijl naar
beneden. Eigenlijk had ik daarmee nog langer kunnen wachten, maar zeker is
zeker.
Zeven minuten over twaalf ga ik rond de boei. En net als in oude tijden neem ik er meteen een foto van.
De wind komt uit ZZW. De eerste leg is over backboord. Ik ga zo ver mogelijk op de kust af tot ik de begrenzingboeien zie. Dan een slag naar stuurboord richting WZW tot over de VF12 heen waar ik een tijd geleden net langsgekomen was. En dan een lange slag naar de H2. to ca 1,5 mijl voor de H2 leek het nog alsof ik die in een klap kon halen, maar helaas het lukte net niet. Ik moest nog een slag extra maken. 13:25 was ik bij de H2 in Hindelopen. De wind was nu een hevige 5 geworden. In een lange slag ging ik op de VF-B af.
Eigenlijk wilde ik hier al een lange slag maken om ver van de Stavoren'se kust weg te komen. Ik was om 14:23 bij de VF-B langs gekomen, daar zag ik op zo'n 2 mijl afstand de drijvende bouwput weer voor mij. Dat zelfde geval dat mijn in de nacht daarvoor al de wegversmalling veroorzaakt heeft. En op zich is was dat nu geen probleem geweest, was het niet dat het geen drijvende maar een varende bouwput was, en de hele tros met zijn minstens twee mijl lengte op mij afkwam, of althans van plan was mijn koer te kruisen. Onder het motto wie niet langer is wijkt, ben ik vlak na de VF-B weer over stag gegaan en toch weer naar de kust toe.
Achteraf gezien was het handiger geweest om te stoppen en te wachten tot de wind draait, maar dan had ik zondag ochtend zonder wind op het markermeer gezeten. Hoe dan ook ik ging door. Hopend dat die een beetje verder naar zuid westen zou draaien. Maar ten eerst komt het anders en ten tweede als je denkt. Al bij de slag terug naar Stavoren merkte ik dat de wind zachtjes aan terug naar zuid draaide en met nog wat pech zelfs naar ZO zou kunnen doorzetten.
Naar iets langer dan een uur weer van de kus weg gezeild te zijn besloot ik de gok te wagen en over stag te gaan met URK in de peiling. Nu was URK nog zo'n 16 mijlen vandaan, maar het plan was om daar uit te komen en dan in een slag door te steken naar de SPORT-D. Het was net 16:00 voorbij toen ik overstag ging en aan de lange slag naar het zuiden begon. De wind was 5 gebleven en het daartegen aan boxen koste toch snelheid omdat de golven de vaart weer afremden.
Zo als gebruikelijk op dit traject werd ik eerst no achterna gezeten door een vissersboot. En of het nou door de golven kwam of door een lijn die vanochtend bij het spinnakeren was blijven haken, mijn positielichten waren niet meer op hun plek en bungelden vrolijk in het ritme van de golven op de punt heen en weer. Tja, sommigen hebben een mobiele telefoon, ik heb mobile positielichter.
De wind was niet mijn beste vriend vandaag. Halverwege richting URK begon hij verder naar ZZO te draaien en af te nemen. Net waar ik hem nodig had om de omweg die ik door het kruisen heb opgelopen snel weer te vergeten, werd mijn kwelling steeds groter naarmate ik meer en meer van de koers moest weg geven. Daarvoor werd ik wel op weg van UKR naar de SPORT-D door een prachtige zonsondergang begeleid.
Naar mate ik dichter bij de SPORT-D kwam leek de wind meer en meer af te nemen, maar dat was alleen in mijn gedachte. Er stond nog steeds een kleine 4. Maar omdat de golven minder werden leek het veel langzamer te gaan. Net zo als dat je van de snelweg af gaat en dan bij 80km/h denkt dat je bijna stil staat. Mar goed ik ben aangekomen. Niet meer bij licht als het ware, maar op een redelijke tijd voor die omstandigheden. Jammer voor die omweg. Om 20:22 heb ik de boei geklokt, en mijn rust en passage tijd was begonnen. Op zich had ik om 2:00 s'nachts weer verder gekund, maar het was geen zaterdag avond, het was vrijdag avond. - Een ongekende luxe om vrijdag avond al in Lelystad te liggen. Na ja liggen ik moet nog zeker een uur voor ik kan liggen maar het zag er goed uit. Iets na half tien ging ik door de sluis heen en dook meteen de Batavia Haven in. Daar was nog precies een plek vrij aan de kade, en daar heb ik me ingeparkeerd. Iets over tien had ik weer vaste grond onder mijn voeten.
Nog avond gegeten en tegen middernacht dook ik erin, om morgen ochtend tussen vijf en zes te vertrekken. Want nu waaide de wind nog en dat zou steeds minder gaan worden. Dus vroeg weer op.