Mijn eerste 200myls !
Een paar weken
verder, denk ik nog graag aan de spectaculaire belevenissen. Details komen
wellis nog vaag op, maar het beeld vestigt zich stevig tot een begrip waar
je niet meer over nadenkt, maar die je voelt. En je kan het ook niet zo maar in
twee minuten aan iemand uit legen. Het was uniek in de volle betekenis van het
woord – mijn eerste 200myls SOLO.
Daar is op de
ene kant de race. Prachtig georganiseerd, niet alleen voor de deelnemers maar
ook voor de thuisblijvers, die in gelegenheid waren quasi met de deelnemers mee
te leven en zo met ze een hecht team te vormen. En op de andere kant een
reeks kleine, grote, leuke, hilarische, vermoeiende, saaie, pijnlijke,
verrassende en soms, in de juiste zin van het woord, verfrissende momenten.
Momenten die je met niemand kon delen, die voor ieder deelnemer anders waren, en
die voor ieder deelnemer iets heel persoonlijks hebben achtergelaten. – en
verbogen bril bij voorbeeld.
De 200myls
begonnen voor mij al weken voor de start. Bevoorrading, routes bestuderen,
reglement begrijpen, weerberichten verzamelen, verhalen van afgelopen 200myls
vergaren, routes onderling vergelijken, routes bij verschillende wind bekijken,
- een plan maken. Je dichter bij de start, des te intenser de bezigheid. En,
toen op dinsdag 30 September 2003 de lijnen los gingen, om naar Muiden te varen,
wist ik dat mij nu niets meer kon stoppen.
In Muiden,
gezellige boel. Op de ene boot word er geborreld, op de andere gespaghettied.
Bij Ome Ko word er goed opgelet. En na koffie, appelgebak, uitleg over routes,
camera, logboek en weer, gaat het met 200myls SOLO cap, terug naar de boten om
daar verder te borrelen.
De start was
spannend en de wind was goed (NO3). Het was een lange stoet die op die ochtend
van Muiden vertrekkend via het paard van Marken naar Volendam, Hoorn en Lelystad
ging. Daar was de baankeuze dan definitief. Voor mij route 3 – IJsselmeer,
nadat mijn favoriet (route 1) te weinig wind voorspelde. Kleine en grote
avonturen wisselden elkaar af (net zo als de wind dat deed). Voor zonsondergang
(bij den Oever) word die op de eerste dag minder om dan in het donker weer aan
te trekken. Tegen die tijd ging het vlak langs visstagen recht op de KG2
af, bij Enkhuizen. Een fel licht, dat van ver te zien en van dichtbij gewoon
verblindend was.
De volgende twee dagen was er geen wind, maar we moesten op pad om tenminste
een leg te maken. De niet-wind was slopend. Soms was het drijfhout nog sneller
dan de boot. En je kon de groene algen achter de spiegel weer dicht zien
groeien. De achterstand op het schema was vrijdag avond tot 46 mijl
opgelopen. Dat betekende, nog 96 mijl (de helft van de wedstrijd) in de laatste
anderhalf dag te moeten zeilen.
Zaterdag ochtend bij NW 5-6 om 4:00 uur de haven van Urk uit. 
Hindelopen zag het er goed uit, maar dan sloeg de windstilte weer toe. En
drijvend (zo als de dagen daarvoor) gaat het weer langs Stavoren.
Het wordt
donker. Niet allen buiten maar ook aan boord. De Accu was leeg. Toen de wind
weer opkwam bleef die ook de rest van de nacht staan. Rond 23:00 bij de boei en
rond half een 's nachts door de sluis van Lelystad. Twee uur slapen en om 5:00 vertrekken van OvD3 richting Hoorn. Dat werd noch eens spannend omdat de
wind weer wegviel en
de hoop om op tijd te zijn verdween. Met nog iets meer dan
anderhalf uur te gaan, bij het Paard van Marken, zette de wind nog eens stevig in,
en met halfwinder, en al het tuig wat er mogelijk was, ging het op de laatste
mijlen. 20 min voor twaalf was ik door de finish in Muiden.
De opluchting
was groot, de vreugde ook. Met 4 uur slaap in de afgelopen 54 uur was ook de
inwendige batterij eraan toe om opgeladen te worden. Het inleveren van logboek en
fotocamera was dan ook het laatste programmapunt van deze race. Tot de uitslag,
anderhalve week later was er genoeg tijd om de indrukken en belevenissen vast te
houden. En vastgehouden heb ik ze – niet allen in mijn geheugen.
Wie de details
van deze tocht van dichtbij wil bekijken, is van harte uitgenodigd om op de
website van de 200myls (www.200myls.nl) nog
eens mee te varen op een tocht die ik niet zo snel zal vergeten.
Met dank aan
Jan en het hele organisatie team,